Νομολογία - διοικητικά

Αριθμός απόφασης: ΣτΕ 131/2019 Τμήμα: ΣΤ΄ Πρόεδρος: Δ. Αλεξανδρής, Σύμβουλος της Επικρατείας, Προεδρεύων του Στ΄ Τμήματος Εισηγητής: Δ. Δ. Τομαράς, Πάρεδρος
Δεν μπορεί να αντιτάσσεται σε διάδικο μεταβολή της νομολογίας επί ζητημάτων παραδεκτού.
Άρθρα 20 § 1, 25 § 1 Συντ., 6 ΕΣΔΑ και 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ, 90 § 3 Ν. 2362/1995.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
5. Επειδή, η παρούσα αίτηση, κατατεθείσα την 21.05.2018, διέπεται από τις διατάξεις του ν. 3900/2010, το δε αντικείμε-νο της διαφοράς είναι ανώτερο των 40.000 ευρώ. Περαιτέρω, το αναιρεσείον προβάλλει ότι η αναιρεσιβαλλομένη από-φαση τελεί σε αντίθεση προς την νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς το νομικό ζήτημα του χρονικού ση-μείου ενάρξεως της παραγραφής των αξιώσεων των παρανόμως αποστρατευθέντων, σε περίπτωση εκδόσεως διαδοχι-κών αποκαταστατικών προεδρικών διαταγμάτων. Ειδικώτερον, η ως άνω αναιρεσιβαλλομένη απόφαση έρχεται σε αντί-θεση με την υπ’ αρ. 2267/2017 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, διά της οποίας εκρίθη ότι, σε περίπτωση πε-ρισσοτέρων αποκαταστατικών προεδρικών διαταγμάτων, εκδοθέντων σε χρονική αλληλουχία, η σχετική διετής παρα-γραφή των μισθολογικών αξιώσεων άρχεται από της εκδόσεως ενός εκάστου εξ αυτών. Ο ισχυρισμός αυτός προβάλλε-ται βασίμως και, κατά συνέπειαν, η παρούσα αίτηση ασκείται παραδεκτώς.
6. Επειδή, ως έχει κριθεί (ΣτΕ 1147/2014, 4387/2014, 2267/2017, 1081/2018, 1992/2018), η διετής παραγραφή των α-ξιώσεων των παρανόμως αποστρατευθέντων άρχεται από της επομένης της εκδόσεως του ευνοϊκού δι’ αυτούς αποκατα-στατικού προεδρικού διατάγματος. Επί πλειόνων δε αποκαταστατικών διαταγμάτων, εκδοθέντων διαδοχικώς κατά χρό-νον, η σχετική διετής παραγραφή άρχεται από της εκδόσεως ενός εκάστου. Επομένως, έσφαλε το δικάσαν Εφετείο, θε-ωρήσαν ότι οι επίδικες αξιώσεως είχαν καταστεί επιδιώξιμες από της επομένης της δημοσιεύσεως του τελευταίου αποκα-ταστατικού διατάγματος, δημοσιευθέντος την 13.04.2006 και, ως εκ τούτου, δεν είχαν παραγραφεί κατά τον χρόνον ασκή-σεως της αγωγής την 18.09.2008. Εξ άλλου, οι ισχυρισμοί του αναιρεσιβλήτου, προβαλλόμενοι διά του εμπροθέσμως κα-τατεθέντος την 07.01.2019 υπομνήματός του, κατά τους οποίους, κατά τον χρόνο ασκήσεως της αγωγής του (18.09.2008) υπήρχε παγία νομολογία των διοικητικών δικαστηρίων σύμφωνη με αυτήν της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και, κα-τά συνέπειαν, η μεταστροφή της νομολογίας δεν μπορεί να του αντιταχθεί, είναι απορριπτέοι, διότι, ως έχει κριθεί (ΣτΕ 2437/2012), δεν μπορεί να αντιτάσσεται στον διάδικο μεταβολή της νομολογίας επί ζητημάτων παραδεκτού και να θεωρεί-ται απαράδεκτο ένα ένδικο βοήθημα, το οποίον εθεωρείτο, βάσει της έως τότε ισχυούσης νομολογίας, παραδεκτό. Αντιθέ-τως, πάσα νομολογιακή στροφή επί ουσιαστικών ζητημάτων δεν αντίκειται στα άρθρα 20 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συ-ντάγματος, το άρθρο 6 της Ε.Σ.Δ.Α. και 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου αυτής. Διά τον προαναφερόμενο λόγο, βασίμως προβαλλόμενο, η παρούσα αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, η δε υπό-θεση, η οποία χρήζει διερευνήσεως κατά το πραγματικόν αυτής, να παραπεμφθεί στο δικάσαν Εφετείο, προκειμένου το τελευταίο να εκτιμήσει ποίες εκ των ενδίκων αξιώσεων του αναιρεσιβλήτου ή ποία τμήματα αυτών είχαν υποπέσει στην, κατ’ άρθρον 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995, διετή παραγραφή, αφού ληφθούν υπ’ όψη εκείνα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία θα αποτελούσαν, κατά νόμον, λόγο διακοπής της παραγραφής της αντιστοίχου αξιώσεως.
(Δέχεται την υπό κρίση αίτηση).
Ακολουθήστε μας στο Twitter Ακολουθήστε μας στο Facebook

Copyright© 2006-2014 - Νομικά χρονικά - All Rights Reserved